Een pleidooi voor MKB-leiders en ondernemers: doe niet méér, kies beter.

Met de start van het nieuwe jaar horen we dezelfde oude woorden. “Tijd voor een frisse start”, “nieuw jaar, nieuwe energie” en “gas erop”.

Want het gaat goed.

• De cijfers kloppen.
• De agenda staat vol.
• De buitenkant staat.

En toch schuurt er iets vanbinnen. Geen crisis, wel ruis. Niet acuut, wel structureel.

Veel mkb-organisaties en ondernemers starten 2026 met plannen voor groei, versnelling of opschaling. In de praktijk blijkt echter dat vastlopen zelden veroorzaakt wordt door een gebrek aan strategie of motivatie. Wat ontbreekt, is aandacht. Precies waar dit blog om draait.

 

De stille uitputting die je niet in je strategie vindt

Wat ik steeds vaker zie bij mkb-directies en leiders:

• Beslissingen worden reactiever.
• Positionering vervaagt.
• Grenzen schuiven ongemerkt op.
• Teams blijven draaien, maar leveren meer energie in dan ze terugkrijgen.

Niet omdat mensen niet willen.
Maar omdat aandacht langzaam weglekt.

Je verliest geen klanten. Je verliest scherpte.
Je verliest geen kansen. Je verliest regie.
En misschien wel het belangrijkste: je verliest jezelf een beetje in het geheel.

Dat zie je niet terug in je businessplan.
Dat voel je elke dag. In overleg, in besluitvorming, in je lijf.

Dit is een leiderschapsvraagstuk. Mijn advies?

• Vraag niet: wat gaan we doen in 2026?
• Vraag: wat doen we niet meer in 2026?

 

2026, jaar van verfijning

Ik kies in 2026 niet voor meer. Ik kies voor beter.
Niet harder werken, maar helderder kiezen.
Niet overal op reageren, maar bewuster aanwezig zijn.
Niet automatisch blijven doen wat ooit werkte, maar opnieuw kijken: klopt dit nog?

Dat vraagt om andere vragen:

• Waarin investeren we tijd, energie en talent en waarin niet meer?
• Met wie bouwen we verder?
• Welke vraagstukken passen bij onze manier van werken?

Voor mij komt dat samen in mijn ABC:
Aandacht – Beweging – Co-creatie.
Geen model om af te vinken.
Het is het fundament waarop keuzes wél werken. Altijd.

 

Ik herken het vóór ik het kan uitleggen, en jij?

Het verliezen van aandacht is een proces. Als je durft te kijken, herken je het als volgt:

Je agenda zit vol, maar jij zit er niet meer in.
Je (team) doet wat nodig is, maar zonder scherpte.
Je voelt: dit klopt niet meer, al kun je het nog niet duiden.

Dat is geen falen. Dat is groei die om hertekening vraagt.
Van speelveld, verantwoordelijkheden en grenzen.

En ja, dat is spannend. Want opnieuw tekenen betekent vooral:
afscheid nemen van dát wat niet meer past.

 

Waarom ik dit nú zichtbaar maak

Op 15 januari sta ik voor de camera.
Niet voor “even nieuwe foto’s”, maar als marker.

Achter de schermen ben ik mijn merk, positionering en website aan het verfijnen.
Met mensen die ik al jaren vertrouw.
Mijn dreamteam.

Dat is trouwens óók aandacht:
niet alles zelf doen om het “van jou” te laten zijn,
maar bewust kiezen wie je dichtbij laat.

Wat je ziet, is het resultaat.
Wat eraan voorafgaat, is het echte werk.

 

De realiteitscheck die ik overal zie

Ik spreek veel leiders en directies die blijven sleutelen aan hun organisatie, terwijl het probleem zelden in de strategie zit. Ze zeggen:

• “Het gaat goed hoor…” (maar slapen slecht).
• “We zijn druk…” (maar missen richting).
• “We moeten opschalen…” (terwijl de rek er allang uit is).

Vaak hapert niet het plan, maar is de aandacht simpelweg uitgeput. Dat is geen zwakte. Dat is een signaal. En iedere leider weet: signalen negeren is altijd duurder dan ze serieus te nemen.

 

Begin 2026 met de A van Aandacht

Aandacht is geen zachte start.
Het is een bewuste, volwassen leiderschapskeuze.

Aandacht betekent:

• Stilstaan vóór je weer versnelt.
• Luisteren naar wat niet hardop wordt gezegd.
• Erkennen wat schuurt.
• Versterken wat wél werkt.

En ja, ook: waardering uitspreken voordat het spannend wordt.
Ik zeg het zoals ik ’m bedoel: aandacht is de brandstof voor vertrouwen.
Zonder aandacht wordt strategie druk.
Met aandacht wordt beweging betekenisvol.

Mini aanwezigheidscheck (60 seconden)

Zijn jullie als team nog aanwezig? En jij als leider? Beantwoord deze vijf woorden eerlijk met ja of nee:

• Gehoord – luisteren we echt?
• Gezien – telt inzet, of alleen resultaat?
• Gevoeld – mag spanning bestaan?
• Gewaardeerd – spreken we het uit?
• Geaccepteerd – mag er verschil zijn?

Drie keer nee?
Dan is je volgende stap geen nieuw plan.
Dan is je volgende stap: aandacht herstellen.

 

Verfijnen is jezelf en je organisatie serieuzer nemen

Verfijnen betekent niet kleiner maken.
Het betekent groeien door scherper te kiezen.

• Waar verdwijnt energie en eigenwaarde?
• Welke afspraken zijn oude gewoontes met een nette verpakking?

Je hoeft niet alles om te gooien.
Je hoeft alleen te stoppen met wat je leegtrekt.

 

Wat je vandaag kunt doen (zonder je organisatie te verbouwen)

Schrijf dit op. Drie zinnen.

• Ik stop/wij stoppen in 2026 met…
• Ik kies/wij kiezen in 2026 voor…
• Ik heb aandacht nodig voor/onze aandacht is nodig bij…

En leg het niet weg. Doe er een lijst om en geef het een plek waar het je volle aandacht krijgt.

 

Samen verfijnen?

Ik werk met mkb-directies en leiders die voelen dat het niet vastloopt op strategie, maar op aandacht, scherpte en regie.

Herkenbaar?
Stuur me een bericht met AANDACHT en beschrijf in drie zinnen waar het schuurt.
Dan kijk ik met je mee. Scherp, menselijk en zonder managementpraat.

Contact opnemen met Claudia

 

***

Claudia werkt vanuit een verfijningsperspectief: niet méér toevoegen, maar bewuster kiezen. In haar ABC-benadering staat Aandacht centraal als fundament voor leiderschap, beweging en samenwerking. Geen model om af te vinken, maar een manier van kijken die strategie weer laat werken.

Voor MKB-leiders betekent dit:

• Eerst scherpstellen vóór versnellen.
• Grenzen expliciet maken vóór opschalen.
• Aandacht herstellen vóór nieuwe plannen.

De uitnodiging is helder: wie voelt dat het niet vastloopt op inhoud, maar op aandacht, doet er goed aan dit gesprek aan te gaan voordat ruis structureel wordt.

Dit is Q1; Claudia’s herstart zonder filters. Volgende maand gaan we aan de slag met beweging. Want als je het eenmaal ziet, kun je niet meer wegkijken. Dan moet je kiezen en dat vraagt grenzen.